جوان آنلاین: شاموئل روزنر در مقاله‌ای که امروز شنبه در وب‌سایت این رسانه صهیونیستی منتشر شد، با تحلیل نتایج انتخابات میاندورهای آمریکا تاکید کرد: خطری که امروز اسرائیل را به شدت تهدید می‌کند از بزرگترین دوست و متحدش می‌آید، بسیاری به ما می‌گویند دست از سر ما بردارید.
به گزارش تسنیم، به اعتراف این تحلیل‌گر صهیونیست: بحث درباره میزان مشارکت رای‌دهندگان در انتخابات دموکراتیک به نوعی تناقض می‌انجامد. از یک سو، میزان بالای مشارکت مطلوب تلقی می‌شود، زیرا نشان‌دهنده مشارکت مدنی و وجود دموکراسی فعال و سالم است. از سوی دیگر، مشارکت بالا نشان‌دهنده دشواری شرایط، احساس فوریت، سطح بالای قطبی‌شدن و میزان زیاد نگرانی است.
چرا شمار زیادی از اسرائیلی‌ها امسال برای رأی دادن پای صندوق‌های رأی رفتند؟ پاسخ کاملاً روشن است: شکاف عمیق اجتماعی، جنگی طولانی‌مدت، احساس خطر و این باور که انتخابات سرنوشت‌ساز است؛ و اسرائیل در دوراهی پیروزی یا شکست قرار دارد.
وضعیت در اسرائیل و آمریکا نیز همین‌گونه است. هفته گذشته انتخابات میاندورهای برگزار شد و دومین میزان مشارکت بالای رای‌دهندگان در بیش از یک قرن گذشته را به ثبت رساند. اما پیش از امسال، کدام انتخابات میاندورهای رکورد مشارکت در آمریکا را در اختیار داشت؟ انتخاباتی که هشت سال پیش برگزار شد؛ انتخابات میاندورهای در نخستین دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ.
به عبارت دیگر، ترامپ دو بار رئیس‌جمهور بوده و در هر دو دوره ریاست‌جمهوری او، انتخابات میاندورهای با مشارکت بی‌سابقه رای‌دهندگان برگزار شده است. گفتیم: اختلاف اجتماعی شدید، جنگی طولانی‌مدت، احساس وضعیت اضطراری و این باور که انتخابات سرنوشت‌ساز است؛ یا پیروزی یا شکست.
در هر دو مورد، شاید حضور شمار زیادی از مردم پای صندوق‌های رأی اتفاق خوبی باشد، اما در عین حال، نگران‌کننده نیز هست.
از دیدگاه ناظر اسرائیلی که انتخابات آمریکا را دنبال می‌کند، دو دلیل برای نگرانی وجود دارد. آمریکا نه‌تنها شاهد قطبی‌شدن شدیدی است که شمار بی‌سابقه‌ای از رای‌دهندگان را به پای صندوق‌های رأی می‌کشاند، بلکه در چند موضوع نیز بی‌طرفی خود را حفظ نمی‌کند؛ دست‌کم یکی از این موضوعات، یعنی تمایل به پایان دادن به جنگ در ایران، با منافع اسرائیل در تضاد مستقیم قرار دارد. شاید این مسئله نشانه تحولی جالب‌توجه و حتی نگران‌کننده باشد که باید به آن توجه کنیم.
اسرائیل سال‌ها و حتی دهه‌ها، روایت زیر را به آمریکایی‌ها ارائه می‌کرد. این که شما درباره بسیاری از مسائل داخلی و خارجی اختلاف‌نظر دارید و برای کسب قدرت با یکدیگر رقابت می‌کنید، اما موضوعی وجود دارد که فراتر از اختلافات سیاسی و قطبی‌شدن حزبی است؛ آن موضوع، حمایت از اسرائیل است. دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان از اسرائیل حمایت می‌کنند و لیبرال‌ها و محافظه‌کاران نیز همین رویه را دنبال می‌کنند.
این روایتی بود که به‌خوبی به نفع اسرائیل عمل کرد و تا حدودی برای آمریکایی‌ها نیز سودمند بود. آنها نیز درک می‌کنند که در عصر اختلافات فراوان، مسائلی وجود دارند که فراتر از این اختلافات قرار می‌گیرند. به همین دلیل این روایت را پذیرفتند و به ترویج آن پرداختند.
البته این روایت تا حدودی ساده‌انگارانه بود. این روایت، شعار حامیان اسرائیل به شمار می‌رفت و داده‌ها همواره آن را تأیید نمی‌کردند. به هر حال، محبوبیت این روایت در دهه‌های اخیر کاهش یافته و به‌تدریج فرسوده شده است. در سال ۱۹۷۸، تقریباً هیچ تفاوت حزبی در حمایت از اسرائیل وجود نداشت. ۴۹ درصد جمهوری‌خواهان و ۴۴ درصد دموکرات‌ها، اسرائیل را به فلسطینی‌ها ترجیح می‌دادند؛ اختلافی فقط پنج‌درصدی.
نویسنده بعد از پرداختن آماری و تاریخی به این مسئله اعتراف کرد: در پایان دهه گذشته، روایت حمایت حزبی از اسرائیل کم‌کم به موضوعی مضحک تبدیل شد. در نظرسنجی دوره‌ای مؤسسه گالوپ درباره همدلی با اسرائیل در مقایسه با فلسطینی‌ها ــ پرسشی تا حدودی ناخوشایند، اما تنها پرسشی که طی دهه‌های طولانی به‌طور مستمر مطرح شده است ــ دموکرات‌ها موضع خود را تغییر می‌دهند و مستقل‌ها نیز از آنها پیروی می‌کنند. در سال ۲۰۲۳، میزان همدلی دموکرات‌ها با اسرائیلی‌ها به ۳۸ درصد کاهش یافت و در سال ۲۰۲۶ به ۱۷ درصد رسید. در میان مستقل‌ها نیز میزان همدلی با اسرائیل ۳۰ درصد و با فلسطینی‌ها ۴۱ درصد بود. این نیز نشان‌دهنده عقب‌گرد در جامعه آمریکا است.
در میان جمهوری‌خواهان همچنان اکثریتی بزرگ از اسرائیل حمایت می‌کنند، اما این اکثریت دیگر به بزرگی گذشته نیست. رقم ۷۰ درصد بسیار کمتر از ۸۷ درصد است.
در اینجا، در واقع، نیاز به توصیف آنچه به نظر می‌رسد نشانه‌های مشکوکی از یک چرخه تکرارشونده باشد، آشکار می‌شود: روایت حمایت دوحزبی که به‌مرور به حمایت یک‌حزبی تبدیل شد و سرانجام وارونه شد و بار دیگر به روایتی مبتنی بر اجماع تبدیل شد؛ اما این بار اجماع دوحزبی علیه اسرائیل است نه در حمایت از آن. از اجماع در حمایت از اسرائیل، به اختلاف سیاسی بر سر آن و سپس به اجماع علیه آن تبدیل شده است.
اگر این وارونگی تحقق یابد، اسرائیل بار دیگر روایتی اطمینان‌بخش از توافق و هم‌سویی را در اختیار آمریکایی‌ها قرار خواهد داد؛ دست‌کم در یک موضوع. اما این بار، به‌جای اجماع بر حمایت از اسرائیل، اجماع بر مخالفت با حمایت از آن خواهد بود.
با این حال نویسنده ادعا می‌کند که این توصیف، تصویری اغراق‌آمیز از وضعیت کنونی است. اکنون چنین وضعیتی وجود ندارد و ابراز امیدواری می‌کند که به وجود نیاید.
